Extrait de parfum: co oznacza ten napis?

Ekstrakt perfum, po francusku extrait de parfum, to określenie skoncentrowanych perfum. W przewodniku „The Perfume Society” ekstrakt przedstawiono jako jedną z kategorii stężenia. Sam wydawca wyjaśnia, że zakresy są orientacyjne i mogą różnić się między zapachami. Dlatego z samej nazwy nie można odczytać dokładnej formuły zawartości flakonu.

Ważne jest odróżnienie kompozycji zapachowej — mieszaniny substancji tworzących zapach — od całego produktu. Stężenie opisuje jej udział w mieszaninie z bazą. Nie jest ono samodzielną miarą przyjemności ani jakości. Właśnie dlatego przewodnik MARABIKA po stężeniach zaleca ocenę całego zapachu, a nie tylko poziomu wskazanego na etykiecie.

Porównaniu EDT i EDP poświęcono osobny przewodnik MARABIKA „EDT czy EDP”. W tym artykule analizujemy węższą kwestię: czego można dowiedzieć się z oznaczeń extrait, parfum i elixir. Karty kategorii pomagają przejść do wyboru formatu.

„Parfum” na przedniej etykiecie i „Parfum” w wykazie składników pełnią różne funkcje. W przewodnikach perfumeryjnych pierwsze określenie jest używane jako nazwa stężenia. W wykazie składników stanowi ogólne określenie kompozycji zapachowej. Sama jego obecność w składzie nie oznacza, że produkt ma stężenie parfum.

Artykuł 19 ust. 1 lit. g Rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. wskazuje określenia „parfum” lub „aroma”. Obok nich należy osobno wymienić substancje, w odniesieniu do których wymaga tego załącznik III. Oznacza to, że ogólne określenie nie zastępuje wszystkich pozostałych obowiązków dotyczących oznakowania.

Na przykład na pudełku może znajdować się oznaczenie EDP, a w wykazie składników — „Parfum”. Te wpisy nie są ze sobą sprzeczne: pierwszy określa wersję produktu, drugi opisuje grupę składników. Czytając opakowanie, najpierw ustal, w którym jego polu widzisz dane słowo.

W orientacyjnej tabeli „The Perfume Society” zakres parfum znajduje się wyżej niż zakres EDP, lecz zakresy te częściowo się pokrywają; wersje o różnych stężeniach mogą różnić się także nutami. „The Perfume Society” wyraźnie odróżnia zmianę stężenia od założenia, że otrzymujemy jedynie mocniejszą lub słabszą wersję tego samego zapachu. Dlatego warto przeczytać opisy obu wersji.

Dla porównania: ta publikacja podaje dla kategorii „Ekstrakt/perfumy stałe” 20–30%, a przewodnik MARABIKA — 15–40% dla Extrait. Są to orientacyjne zakresy dwóch wydawców, a nie dane laboratoryjne dotyczące Twojego produktu. Kategoria z pierwszej publikacji obejmuje także perfumy stałe, więc nawet jej nazwa nie jest dokładnie taka sama.

Różne zakresy same w sobie nie dowodzą istnienia ani braku normy prawnej. Twierdzenie prawne trzeba oprzeć na konkretnym akcie. Praktyczny wniosek z tego artykułu jest węższy: aby poznać dokładną wartość procentową, potrzebne są dane konkretnego producenta. Ogólne tabele nie wystarczają do podjęcia decyzji dotyczącej wybranego flakonu.

Przykład: w tabeli jednej publikacji widzisz zakres dla ekstraktu, a na stronie producenta — tylko słowo „Parfum”. Nie są to dwie analizy tego samego produktu. Najpierw upewnij się, że mowa o tej samej wersji, a następnie poszukaj bezpośredniej deklaracji. Jeśli jej nie ma, zapisz „nie podano wartości procentowej”, zamiast przyjmować wybraną średnią z tabeli. Dzięki temu liczba pozostaje opisem źródła i nie staje się zmyśloną cechą produktu.

Samo słowo „Elixir” nie wystarcza do ustalenia stężenia ekstraktu. Poradniki porównywane w tym artykule nie określają dla niego wspólnego zakresu procentowego. Nie zamieniamy tego napisu ani w obietnicę intensywności, ani w dowód, że konkretny producent zmienił formułę. Do tego potrzebna jest opublikowana przez niego informacja.

Jeśli w opisie producenta występują zarówno „Elixir”, jak i „Extrait de parfum”, odczytuj oba określenia łącznie. Pierwsze pomaga rozpoznać nazwę, drugie — deklarowaną kategorię. Jeśli podano wartość procentową, zapisz ją oddzielnie od nut. Pozwoli to uniknąć uznania nazwy marketingowej za wynik pomiaru.

Nie należy też zgadywać na podstawie koloru flakonu ani słowa „Intense”. Przy wyborze porównuj jasno określone wersje. Jeśli dla jednej z nich brakuje informacji, pozostaw kwestię składu otwartą, a sam zapach oceń jako oddzielną próbkę. Jest to redakcyjny sposób dokonywania wyboru, a nie metodyka ustalania stężenia.

Ogon zapachowy, czyli sillage, to ślad pozostawiany przez zapach. Nie jest tym samym co trwałość — czas, przez który zapach pozostaje wyczuwalny. Przewodnik MARABIKA ostrzega, że większe stężenie samo w sobie nie oznacza szerszej projekcji ani lepszego zapachu. Te kwestie należy oceniać oddzielnie.

Na potrzeby praktycznego porównania zanotuj, co wyczuwasz z bliska i co zauważasz podczas ruchu. Oddzielnie zapisz, czy później kompozycja nadal Ci się podoba. Takie osobiste notatki pomagają dokonać wyboru, lecz nie zastępują kontrolowanego testu projekcji lub trwałości ani nie pozwalają ogłosić uniwersalnego rankingu.

Na potrzeby tego artykułu MARABIKA nie mierzyła trwałości ani projekcji zapachów: pomiarów nie przeprowadzono. Dlatego nie przypisujemy ekstraktom wspólnej liczby godzin. Jedna wersja zapachu, jedna osoba i jedno środowisko nie stanowią testu całej kategorii stężeń. Tabela porównuje pojęcia, a nie wyniki przeprowadzonych pomiarów.

Więcej na ten temat w poradniku: Trwałość, projekcja i smuga zapachowa.

Zacznij od jasno oznaczonej wersji i osobnego paska testowego. „The Perfume Society” zaleca, by najpierw użyć papierowego paska, a później ocenić zapach na skórze. Podczas wyboru zapisz pełną nazwę, aby później nie pomylić EDP, parfum i elixir.

Sprawdź również informacje na opakowaniu. Artykuł 19 Rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 obejmuje osobę odpowiedzialną, ilość, termin przydatności lub stosowny okres po otwarciu, informacje o środkach ostrożności, numer partii, funkcję i składniki. Konkretne wymagania oraz wyjątki określono w samym artykule; nie przedstawiamy tutaj pełnego audytu oznakowania.

Rozporządzenie (UE) nr 655/2013 z dnia 10 lipca 2013 r. wymaga odpowiednich i weryfikowalnych dowodów na poparcie twierdzeń dotyczących kosmetyków. Atrakcyjna nazwa ich nie zastępuje. Jeśli ważna jest konkretna obietnica, szukaj uzasadnienia odnoszącego się właśnie do niej, a nie ogólnej opowieści o ekstraktach. Jest to wyjaśnienie informacyjne, a nie porada prawna.

Po przetestowaniu wersji zanotuj, którą z nich chcesz nosić i dlaczego. Możesz wybrać na podstawie odpowiadającego Ci charakteru zapachu, pozostawiając dokładne stężenie procentowe jako niewiadomą. Ważne, aby decyzja opierała się na tym, co rzeczywiście przeczytano lub czego doświadczono, a nie na domniemanej, jednakowej dla wszystkich producentów hierarchii poziomów.

Więcej na ten temat w poradniku: Jak testować perfumy: na blotterze i na skórze.